Nicole ging naar de UNGA in New York

VN-jongerenvertegenwoordiger Nicole reisde een tijdje geleden naar New York. Samen met Laetitia Haddad, VN-jongerenvertegenwoordiger bij Forum des Jeunes, nam ze deel aan de United Nations General Assembly (UNGA), de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties. Tijdens deze jaarlijkse bijeenkomst komen alle 193 lidstaten samen om te discussiëren over mondiale vraagstukken zoals vrede, veiligheid, mensenrechten en duurzame ontwikkeling. In deze blog blikt Nicole terug op haar ervaringen tijdens de UNGA.

Een tijdje geleden zat ik samen met Laetitia op het vliegtuig naar New York, op weg naar de UN General Assembly (UNGA). Het vliegtuig is intussen al lang opnieuw geland in Zaventem, maar mijn hoofd lijkt nu pas aan te komen.

Ik heb lang getwijfeld over wat ik wilde opschrijven. Moet ik het hebben over het side-event dat we voorafgaand aan de UNGA organiseerden? Over het World Programme of Action for Youth? Over de ontmoeting met koningin Mathilde? Over de voelbare spanning in de zaal toen duidelijk werd dat Netanyahu, intussen aangeklaagd door het Internationaal Strafhof, de volgende dag zou spreken? Of gewoon over wat het betekent om jongerenvertegenwoordiger te zijn, ergens tussen vergaderingen, gesprekken en gewetensvragen? Maar na een tijdje besefte ik: ik hoef helemaal niet te kiezen. 

Wat volgt is dus een bundeling van gedachten die al maanden meereizen tussen de veel te grote gebouwen van New York, en ons appartement in Jette.

Wat is de UNGA?

De UNGA is de jaarlijkse Algemene Vergadering van de 193 lidstaten van de Verenigde Naties. Landen komen er samen om te spreken over vrede, klimaat, mensenrechten en alles daartussenin. De week begint met de High-Level Week, waarin wereldleiders ieder woord zorgvuldig afwegen. Daarna volgen weken vol commissies en onderhandelingen, waarin resoluties worden geschreven, herschreven of soms volledig van tafel geveegd.

Side-events en ontmoetingen

Tijdens de High-Level Week organiseerde België verschillende side-events. Dat is niet alleen symbolisch, maar ook strategisch. Side-events zijn geen formele momenten van besluitvorming, maar tonen wel waar ons land wil samenwerken en welke thema’s het internationaal onder de aandacht wil brengen. Zo was er een side-event over de genocide in Gaza - waar een minuut stilte luider klonk dan de woorden van duizenden aanwezigen - en een over georganiseerde misdaad, in aanwezigheid van Minister van Justitie Annelies Verlinden (CD&V) en premier Bart De Wever (N-VA).

Tussen al deze evenementen door kregen wij de kans om zowel de koningin als onze premier te ontmoeten. Met Bart De Wever spraken we over ons advies rond politie en jongeren, in navolging van zijn side-event over georganiseerde misdaad. Het was een gesprek vol overtuiging, maar niet altijd een gesprek waarin onze stem volledig werd weerspiegeld. De focus lag vooral op repressie, terwijl wij net pleiten voor preventie, begeleiding en kansen. Het voelde alsof twee denkkaders naast elkaar stonden: de harde hand tegenover de zachte kracht, het onmiddellijke tegenover het duurzame.

Voorbereiding en gesprekken

Voor ons als jongerenvertegenwoordigers begint het echte werk echter maanden eerder, vooral rond het side-event dat we elk jaar organiseren. Dit jaar kozen Laetitia en ik een thema dat jongerenparticipatie centraal stelde: het kruispunt tussen de Youth, Peace & Security-agenda en de Women, Peace & Security-agenda. Deze zomer spraken we met jongeren uit conflictgebieden in Oekraïne, Congo en Palestina. Die gesprekken waren intens en confronterend, maar bovenal krachtig. Ze gaven een gezicht aan de cijfers en resoluties waar we vaak te makkelijk aan voorbijgaan.

Aanbevelingen en hoop

Uit deze gesprekken kwamen aanbevelingen die we, samen met adviezen van de jeugdraden, met overtuiging verdedigden. Twee weken lang lichtten we ze toe, verduidelijkten we ze en probeerden we deuren te openen. 

Het was bemoedigend om te zien dat veel andere jongerenvertegenwoordigers dezelfde thema’s aankaartten. Dat maakte duidelijk dat het niet gewoon om onze agenda’s gaat, maar om iets groters: participatie en rechtvaardigheid.

Jongeren zijn geen toeschouwers van vrede. Ze bouwen eraan. Echte vrede ontstaat pas wanneer iedereen mee aan tafel zit: jongeren, vrouwen en de getroffen gemeenschappen.

Dit besef kreeg extra betekenis door de 30ste verjaardag van het World Programme of Action for Youth (WPAY). Het WPAY schrijft landen niets voor, maar biedt wel een gedeelde taal over jongerenparticipatie. Het fungeert als een meetlat om te zien wat werkt, wie uit de boot valt en waar extra aandacht nodig is. Dit jaar kregen jongeren de ruimte om eerlijk te benoemen wat nog moet veranderen.

Reflecties na de UNGA

De UNGA was intens, soms overweldigend, maar vooral inspirerend. Niet alleen door de gesprekken die we voerden, maar door wat we hebben laten zien: jongeren zijn niet de toekomst, ze zijn het heden. Ze staan midden in het werk, nemen verantwoordelijkheid op en zetten zich in voor vrede - vaak onder omstandigheden die wij ons nauwelijks kunnen voorstellen.

Vrede en veiligheid vragen geen one-size-fits-all-oplossingen. Ze vragen luisteren, bijsturen en ruimte maken voor stemmen die te vaak genegeerd worden. En uiteindelijk draagt elke stem, elke actie, een stukje hoop die verder reikt dan de zalen in New York.